Ένα μαλακό ή εμφανές πρήξιμο στην άκρη του αγκώνα μπορεί να οφείλεται σε θυλακίτιδα αγκώνα. Ο ορογόνος θύλακας είναι ένας μικρός σάκος με υγρό, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στο δέρμα και στο οστό της οπίσθιας επιφάνειας του αγκώνα. Η λειτουργία του είναι να μειώνει την τριβή όταν το δέρμα και οι μαλακοί ιστοί κινούνται πάνω από το ωλέκρανο.
Όταν ο θύλακας ερεθιστεί, παράγει περισσότερο υγρό και διογκώνεται. Το πρήξιμο μπορεί να είναι εντυπωσιακό, παρότι ο πόνος είναι μικρός. Σε άλλες περιπτώσεις συνυπάρχουν ευαισθησία, θερμότητα ή περιορισμός της κίνησης. Η διάκριση μεταξύ μη μολυσμένης και σηπτικής θυλακίτιδας έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή η δεύτερη χρειάζεται άμεση ιατρική αντιμετώπιση.
Πώς προκαλείται η θυλακίτιδα αγκώνα
Συχνή αιτία είναι η παρατεταμένη πίεση στην άκρη του αγκώνα. Άτομα που στηρίζονται για πολλές ώρες σε γραφείο, πάγκο εργασίας ή σκληρή επιφάνεια μπορεί να ερεθίσουν επανειλημμένα τον θύλακα. Η πάθηση εμφανίζεται επίσης μετά από άμεσο χτύπημα ή πτώση, καθώς και σε δραστηριότητες με επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψης και έκτασης.
Μικρή εκδορά ή τραύμα στο δέρμα μπορεί να επιτρέψει την είσοδο μικροβίων και να προκαλέσει λοίμωξη. Ορισμένες παθήσεις, όπως η ουρική αρθρίτιδακαι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, σχετίζονται επίσης με αυξημένο κίνδυνο. Η αιτία επηρεάζει άμεσα το πλάνο αντιμετώπισης, επομένως η αυτοδιάγνωση μόνο από την εμφάνιση του πρηξίματος δεν είναι ασφαλής.
Συμπτώματα που συνοδεύουν την θυλακίτιδα αγκώνα
Το κύριο εύρημα είναι μια διόγκωση πάνω από την οστική άκρη του αγκώνα. Μπορεί να αναπτυχθεί μέσα σε λίγες ώρες ή σταδιακά σε αρκετές ημέρες. Ο αγκώνας μπορεί να κινείται σχεδόν φυσιολογικά, αλλά η πλήρης κάμψη συχνά ενοχλεί επειδή συμπιέζει τον διογκωμένο θύλακα.
Σε μη μολυσμένη θυλακίτιδα, το δέρμα μπορεί να έχει φυσιολογικό χρώμα και η ενόχληση να είναι ήπια. Έντονη ερυθρότητα, αυξημένη θερμοκρασία στην περιοχή, επιδεινούμενος πόνος, πυρετός, ρίγος, έκκριση από τραύμα ή γενική αδιαθεσία αυξάνουν την υποψία λοίμωξης. Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται άμεση επικοινωνία με γιατρό.
Αξιολόγηση χρειάζεται επίσης όταν το πρήξιμο εμφανίστηκε μετά από σοβαρό τραυματισμό, όταν υπάρχει αδυναμία κίνησης, μούδιασμα, επίμονος πόνος ή συχνές υποτροπές.
Διάγνωση και αρχική αντιμετώπιση
Η κλινική εξέταση περιλαμβάνει το ιστορικό, την παρατήρηση του δέρματος, την ψηλάφηση, τον έλεγχο της κίνησης και την αξιολόγηση γειτονικών αρθρώσεων. Αν υπάρχει υποψία λοίμωξης ή κρυσταλλικής αρθρίτιδας, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει αιματολογικές εξετάσεις ή λήψη υγρού από τον θύλακα. Ακτινογραφία ή άλλη απεικόνιση μπορεί να χρειαστεί μετά από τραυματισμό ή όταν πρέπει να αποκλειστεί άλλη πάθηση.
Στις απλές μη μολυσμένες περιπτώσεις, η αρχική διαχείριση συνήθως περιλαμβάνει αποφυγή πίεσης, προσωρινή τροποποίηση δραστηριοτήτων και προστασία του αγκώνα. Η χρήση ελαστικής συμπίεσης ή προστατευτικού μπορεί να προταθεί από επαγγελματία υγείας. Φάρμακα, αναρρόφηση υγρού ή έγχυση αποφασίζονται από γιατρό με βάση την αιτία, τη βαρύτητα και τους σχετικούς κινδύνους.
Ο ρόλος της Φυσικοθεραπείας στη θυλακίτιδα αγκώνα
Η Φυσικοθεραπεία έχει θέση κυρίως όταν έχει αποκλειστεί λοίμωξη και η κατάσταση μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά. Η αξιολόγηση εξετάζει ποιες θέσεις και δραστηριότητες αυξάνουν την πίεση, αν υπάρχει περιορισμός κίνησης και αν αδυναμία ή μειωμένος έλεγχος του άνω άκρου συμβάλλουν στην υπερφόρτιση.
Ένα εξατομικευμένο πλάνο αποκατάστασης μπορεί να περιλαμβάνει:
1. Φυσικά μέσα (παγοθεραπεία, θερμοθεραπεία, ηλεκτροθεραπεία, laser, υπέρηχο, στοχευμένες ραδιοσυχνότητες, biofeedback, μαγνητικό διεγέρτη, κρουστικό υπέρηχο)
2. Κινησιοθεραπεία (διατάσεις, ασκήσεις ενδυνάμωσης, ασκήσεις με έμφαση στην ιδιοδεκτικότητα και στην κιναισθησία)
3. Κινητοποίηση μαλακών μορίων με ειδικό εξοπλισμό (Ergon Technique)
4. Περίδεση (Kinesio taping)
5. Εκπαίδευση του ασθενή και ενημέρωση για την παθολογία του καθώς και για τις δραστηριότητες που μπορούν να ανακουφίσουν τα συμπτώματα ή να τον επιβαρύνουν περισσότερο
6. Θεραπευτική άσκηση (λειτουργική επανεκπαίδευση, ασκήσεις νευρομυϊκού συντονισμού).
7. Συμβουλές για την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την πρόληψη ενδεχόμενης επιδείνωσης.
Πώς να προλάβετε τις υποτροπές
Η αποφυγή παρατεταμένης στήριξης του αγκώνα είναι βασική. Ένα μαλακό προστατευτικό στον χώρο εργασίας, συχνές αλλαγές θέσης και σωστή ρύθμιση του γραφείου μειώνουν την τοπική πίεση. Στον αθλητισμό, χρειάζεται προοδευτική αύξηση του φορτίου και διόρθωση της τεχνικής όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις του άνω άκρου.
Οι μικρές εκδορές πρέπει να καθαρίζονται και να παρακολουθούνται. Αν το πρήξιμο επανέρχεται, χρειάζεται νέα αξιολόγηση για να εντοπιστεί ο παράγοντας που συνεχίζει να ερεθίζει τον θύλακο.
Συχνές ερωτήσεις για τη θυλακίτιδα αγκώνα
Είναι το πρήξιμο πάντα επώδυνο;
Όχι. Ο θύλακας μπορεί να διογκωθεί αρκετά χωρίς έντονο πόνο. Η απουσία πόνου, όμως, δεν αρκεί για να αποκλειστεί πρόβλημα. Η θερμότητα, η ερυθρότητα, μια πληγή στο δέρμα και η γενική αδιαθεσία χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή.
Πρέπει να αδειάσει το υγρό;
Όχι σε κάθε περίπτωση. Η αναρρόφηση αποφασίζεται από γιατρό όταν χρειάζεται για διάγνωση ή θεραπεία. Η διαδικασία έχει ενδείξεις και κινδύνους, μεταξύ των οποίων η εισαγωγή μικροβίων. Δεν επιχειρείται στο σπίτι.
Πότε ξεκινούν οι ασκήσεις;
Οι ασκήσεις ξεκινούν όταν η κλινική εικόνα το επιτρέπει και αφού αποκλειστεί λοίμωξη ή κάταγμα. Αρχικά δίνεται έμφαση στην ανώδυνη κίνηση και στην αποφόρτιση. Η ενδυνάμωση προστίθεται σταδιακά όταν μειωθούν το πρήξιμο και η ευαισθησία.
Η θυλακίτιδα αγκώνα συχνά υποχωρεί με σωστή αποφόρτιση και σταδιακή επιστροφή στη δραστηριότητα. Το πρήξιμο, όμως, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται πάντα ως απλή υπερκόπωση. Η έγκαιρη αξιολόγηση είναι απαραίτητη όταν υπάρχουν σημεία λοίμωξης, έντονος πόνος ή τραυματισμός. Μετά τον αποκλεισμό αυτών των καταστάσεων, η Φυσικοθεραπεία μπορεί να υποστηρίξει την κίνηση, τη δύναμη και την πρόληψη νέου ερεθισμού.
